رقص سماع

مولانا جلال الدين رومي مراقبه ای را پايه گذاري كرد که براي هفتصد سال در ميان جمعي از صوفيان ادامه دارد. این مراقبه، نوعي رقص است.

كودكان دوست دارند به دور خود بچرخند، هيچكس نپرسيد كه چرا در تمام دنيا ، بدون در نظر گرفتن نژاد و مليت و مذهب ، تمام كودكان عاشق چرخيدن بدور خود هستند.
جلال الدين رومي با ديدن اينكه كودكان بدور خود مي چرخند، فكر كرد بايد چيزي وجود داشته باشد كه كودكان احساس مي كنند ؛ ولي نمي توانند بيان كنند و شايد اگاه نباشند كه آن چيست .
پس خودش چرخيدن را آزمايش كرد. و شگفت زده بود كه اگر به چرخش ادامه بدهي، لحظه اي فرا خواهد رسيد كه مركز وجودت ايستا و ساكن باقي مي ماند و تمام بدن، ذهن ، مغز و همه چيز در چرخش است. و آن مركز در چرخش نيست، تو هستي مركز گردباد، سماع تقربيا مانند گردباد است، ولي در مركز گردباد نقطه اي را خواهي يافت كه ابداً حركت نمي كند.
زماني جلال الدين دريافت كه مي توان آن مركز وجود را كه ثابت است پيدا كرد ، بمدت سي و شش ساعت بي وقفه چرخيد ،جمعيت بزرگي گرد آمده بودند.جمعيت تغيير مي كرد مردم ميرفتند و دوباره باز مي گشتن ، پس از ٣٦ساعت او روي زمين افتاد و مردم خنده اي بلند را شنيدند.
جلال الدين بلند شد مي خنديد و گفت: من در اين ٣٦ساعت ذره اي حركت نكردم، اينك من براي جستن خداوند نبايد به مكه بروم ، من او را يافتم . در مركز ثابت خودم : “او آنجاست”

📚 كتاب روح عصيانگر
✍ گردآوری: مدیر سایت